Πώς θα περιγράφαμε τη ζωή στη σημερινή αστική κοινωνία;

- Ένα ατελείωτο τρέξιμο!

- Άγχος, για τα πάντα, ακόμα και στη διασκέδαση

- Βομβαρδισμός από πληροφορίες

Έχουμε προγραμματιστεί να τρέχουμε και σαν υπνωτισμένοι από το γενικό κλίμα «τρεξίματος», τρέχουμε ακόμα και όταν δεν χρειάζεται να τρέξουμε, ή αν έχουμε λίγη ώρα για ηρεμία νιώθουμε τύψεις που δεν τρέχουμε, ή με ανησυχία ανακαλύπτουμε ότι δεν έχουμε τι να κάνουμε. Και έτσι γεμίζουμε τον ελεύθερο χρόνο πάλι με συνήθειες που μας έχουν «πουλήσει» και συνεχίζουμε να είμαστε προγραμματισμένα ανθρωποειδή, απόλυτα προσαρμοσμένοι στη ροή του πώς μας θέλει η «κοινωνία» (ή οι κεντρικές παγκόσμιες τράπεζες;), αποξενωμένους από την αληθινή ανθρώπινη φύση μας, αδύναμους, άβουλους, ακινητοποιημένους στο μυαλό και το σώμα, στενάχωρους (δεν απέχουμε πολύ από το 1984 του Τζ. Όργουελ).

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φροντίζουν επίσης καλά να μας εμφυσήσουν την καταστροφολογία ως τρόπο ζωής και μας βάζουν στο ρόλο του θύματος, στρέφοντάς μας στην απόγνωση.

Όλα φαντάζουν γκρίζα, γινόμαστε γκρίζοι, με φόντο τη μαυρίλα

Είναι «η κοινωνία της κούκλας»

Μία κούκλα, δεν μπορεί να ανταποκριθεί, δεν αλληλεπιδρά. Μια κούκλα είναι καταδικασμένη να δέχεται τις ορέξεις του αφέντη της, ακόμα και αν πρόκειται για ένα παιδί. Το παιδί τότε, από μικρό μαθαίνει σε μια μορφή μη επικοινωνίας, όπου δεν υπάρχει σχέση, αλλά μονόδρομη μορφή επικοινωνίας. Το παιδί μαθαίνει σε έναν εύκολο αυθορμητισμό, και δεν αναπτύσσει τις ικανότητές του να ανταποκρίνεται δημιουργικά στα ερεθίσματα και τις καταστάσεις που εμφανίζονται στη ζωή του. Στην κοινωνία της κούκλας, κάθε άτομο εξετάζεται μεμονωμένα, αποσπασμένα, καθώς κάθε κούκλα είναι απομονωμένη από τις άλλες.

Η δημιουργία τέτοιου είδους μονόδρομων σχέσεων, έρχεται σε αντίθεση με τη θεωρία των διαπροσωπικών σχέσεων και την επιστήμη της κοινωνιομετρίας, που πρεσβεύουν την οργάνωση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και την οργάνωση ενεργών κοινωνικών ομάδων.

Βασική αρχή της θεωρίας των διαπροσωπικών σχέσεων, είναι η «συνάντηση» μεταξύ δύο ανθρώπων (encounter).

Η «συνάντηση» σημαίνει πολλά περισσότερα από το πιο ασαφές και γενικό όρο «διαπροσωπική σχέση». Σημαίνει ότι δύο ή περισσότερα δρώντα άτομα συναντώνται, όχι μόνο για να κοιτάξουν ο ένας τον άλλο, αλλά για να ζήσουν και να βιώσουν ο ένας τον άλλο, ο καθένας με το δικό του τρόπο και από τη δική του θέση και με το δικό του δικαίωμα. Στη «συνάντηση» δύο ανθρώπων βρίσκονται και οι δύο στο χώρο με όλες τις δυνάμεις τους και με όλες τις αδυναμίες τους, ανταποκρινόμενοι ο ένας στον άλλο με αυθορμητισμό, εν μέρει μόνο συνειδητοί ως προς τους αμοιβαίους στόχους τους.

Μόνο οι άνθρωποι που «συναντιώνται» ο ένας με τον άλλο μπορούν να δημιουργήσουν μια φυσιολογική ομάδα και να ξεκινήσουν μια πραγματική κοινωνία ανθρώπων.

Η μιας κατεύθυνσης σχέση, όπου το άτομο διαχωρίζεται από την πραγματική ή πιθανή ανταπόκριση των άλλων δρώντων ατόμων, οδηγεί σε μια κοινωνία απομόνωσης. Πράγματι, όσα μεμονωμένα άτομα και αν προσθέσουμε δεν αποτελούν κοινωνική ομάδα μια δυναμική ενότητα ανθρώπων αλλά μία απλή πρόσθεση ατομικών προσωπικοτήτων.

Αν ο αυθορμητισμός, όπως περιγράφεται στην θεωρία του ψυχοδράματος, είναι η ικανότητά μας να ανταποκρινόμαστε στο «εδώ και τώρα» της επικοινωνίας, χρησιμοποιώντας τις δημιουργικές μας δυνάμεις, συναισθανόμενοι τον εαυτό μας και τα μηνύματα που παίρνουμε από τους άλλους, χρειάζεται να τον αναπτύξουμε, ώστε από κοινωνία κούκλας να γίνουμε μια δημοκρατική κοινωνία, ενεργών δρώντων ανθρώπων, έξυπνων, ζωντανών.

Τότε, ίσως να μην νοιαζόμαστε τόσο για την άπλετη, μηχανική πληροφόρηση, αλλά να χρησιμοποιούμε περισσότερο την προσωπική μας κρίση στην πληροφορία και να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στην εσωτερική μας σοφία.

Ίσως, να θυμόμαστε να σταματούμε το συνεχές τρέξιμο, να στρεφόμαστε στη δημιουργία αυθεντικότερων σχέσεων με τους άλλους, να εξασκούμαστε στο να νιώθουμε, στο να υπάρχουμε.

Και ίσως τότε η ζωή δεν φαντάζει σαν έναν ατελείωτο μαρτυρικό αγώνα.

Ίσως τότε θυμηθούμε να τιμούμε, να γιορτάζουμε τη ζωή, να ερωτευόμαστε, να απολαμβάνουμε!

Έτσι δεν έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες;

πηγή: ygeiaonline.gr

Άντρες, θέλετε να δείχνετε σέξι για να κερδίσετε το κορίτσι; Μη χαμογελάτε πολύ. Δείξτε συλλογισμένοι ή δείξτε λίγη ντροπή. Γυναίκες, αγνοήστε τα παραπάνω.

Οι γυναίκες βρίσκουν τους χαρούμενους άντρες λιγότερο ελκυστικούς σε σχέση με αυτούς που δείχνουν περηφάνια ή ότι έκαναν κάτι κακό και το ξέρουν, σύμφωνα με Καναδούς ερευνητές. Η έρευνα που δημοσιεύτηκε πριν δύο εβδομάδες στον περιοδικό Emotion του American Psychological Association έδειξε φωτογραφίες του αντίθετου φύλου σε άντρες και γυναίκες. Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για τις αρχικές τους αντιδράσεις σχετικά με το πόσο ελκυστικό ήταν το άτομο στη φωτογραφία, ανάλογα με την έκφραση που έβλεπαν. "Οι άντρες που χαμογελούσαν θεωρήθηκαν σχετικά μη-ελκυστικοί από τις γυναίκες", δήλωσε η Jessica Tracy, επικεφαλής της έρευνας και καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολούμπια. "Άρα, στο βαθμό που οι άντρες θεωρούν ότι το να χαμογελάνε είναι καλό για να τους βρουν ελκυστικούς, τα ευρήματά μας δείχνουν ότι δεν ισχύει", είπε η Tracy.

Η αντίδραση των αντρών ήταν η αντίθετη. "Οι γυναίκες που χαμογελούν είναι σίγουρα πολύ ελκυστικές. Αυτή ήταν μακράν η πιο ελκυστική έκφραση που είχαν οι γυναίκες", δήλωσε η Tracy σε συνέντευξη. Οι ερευνητές παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν γιατί τα δύο φύλα αντέδρασαν τόσο διαφορετικά στα χαμόγελα. Σε έναν άντρα, ένα μεγάλο χαμόγελο μπορεί να τον κάνει να φαίνεται υπερβολικά θηλυκός ή πιο απελπισμένο για σεξ.

Η έρευνα υποκινεί και την θεωρία ότι οι γυναίκες έλκονται από "κακά παιδιά". "Οι γυναίκες έλκονται από τα κακά παιδιά, σαν τον James Dean και τον Edward τον βρικόλακα. Τους άντρες που έχουν ψεγάδια, αλλά το ξέρουν και βασανίζονται από αυτά", είπε η Tracy. Ένα λίγο χαμηλωμένο βλέμμα ντροπής, επίσης, είναι μία καθησυχαστική έκφραση που δείχνει την ανάγκη συμπόνιας. Και οι άντρες βρήκαν ελκυστικές τις γυναίκες των οποίων οι εκφράσεις και η γλώσσα του σώματός τους υποδείκνυαν ντροπή.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι μελέτησαν μόνο τις αρχικές αντιδράσεις σχετικά με την ελκυστικότητα και δεν προτείνουν στους άντρες να υιοθετήσουν πολιτική μη-χαμόγελου για μία μακρόχρονη σχέση. "Όταν οι άνθρωποι θέλουν μακροχρόνια σχέση, λαμβάνουν πολλά περισσότερα υπόψη από την ελκυστικότητα. Το πόσο καλό είναι ένα άτομο, παίζει σημαντικό ρόλο. Άρα δεν λέμε να μην είστε συμπαθητικός τύπος", δήλωσε η Tracy.

πηγή: ygeia.gr

Το BDNF ανοίγει δρόμους για ανάπτυξη θεραπειών ενάντια στην παχυσαρκία.

Η επίδραση ενός και μόνο γονιδίου στον εγκέφαλο οδηγεί σε κατανάλωση τροφής χωρίς... σταματημό. Αμερικανοί ερευνητές πιστεύουν ότι «το γονίδιο της λαιμαργίας» μπορεί να είναι υπεύθυνο για περιπτώσεις παχυσαρκίας που προκαλούνται από ανεξέλεγκτη όρεξη.

«Μπλόκο» στο σήμα του κορεσμού

Πειράματα σε ποντίκια έδειξαν ότι μια συγκεκριμένη μετάλλαξη του γονίδιου «μπλοκάρει» το σήμα του κορεσμού με αποτέλεσμα τα ζώα να μην σταματούν να τρώνε. Οι ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν στους οποίους ανήκει η νέα μελέτη αναφέρουν με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «Νature Medicine» ότι τα ευρήματά τους μπορούν να οδηγήσουν σε νέους δρόμους ελέγχου του βάρους.

Πολλά και διαφορετικά γονίδια έχουν συνδεθεί με την παχυσαρκία . Ένα εξ αυτών, ο εγκεφαλογενής νευροτροφικός παράγοντας (brain-derived neurotrophic factor, BDNF), έχει φανεί ότι παίζει ρόλο στην αύξηση του βάρους μέσω μελετών τόσο σε ζώα όσο και σε ανθρώπους. Ωστόσο μέχρι σήμερα δεν είχε διαλευκανθεί το πώς το γονίδιο... ανεβάζει ανεξέλεγκτα τον δείκτη της ζυγαριάς.

Κατανάλωση 80% περισσότερης τροφής

Μέσω πειραμάτων σε ποντίκια που είχαν τροποποιηθεί γενετικώς ώστε να φέρουν μια συγκεκριμένη μετάλλαξη του γονιδίου BDNF οι ειδικοί από το Τζορτζτάουν είδαν ότι τα ζώα με τη μετάλλαξη κατανάλωναν ως και 80% περισσότερη τροφή από το φυσιολογικό.

Μετά από κάθε γεύμα ορμόνες όπως η ινσουλίνη και η λεπτίνη στέλνουν μήνυμα στον εγκέφαλο ειδοποιώντας τον ότι το σώμα έχει χορτάσει και πρέπει να σταματήσει η κατανάλωση τροφής. Οι ερευνητές έδειξαν ότι στα ποντίκια με τη μετάλλαξη το μήνυμα αυτό δεν έφθανε στη σωστή περιοχή του εγκεφάλου με αποτέλεσμα να μην επέρχεται ο κορεσμός.

Προς φάρμακα που θα οδηγούν σε έλεγχο του βάρους

Oπως εξήγησε ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας καθηγητής Μπαότζι Ξου «όταν υπάρχει πρόβλημα στη λειτουργία του BDNF, οι νευρώνες δεν μπορούν να επικοινωνήσουν, τα σήματα της ινσουλίνης και της λεπτίνης δεν φθάνουν στον σωστό προορισμό και η όρεξη δεν σταματά». Σύμφωνα με τον ερευνητή η νέα ανακάλυψη θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανάπτυξη φαρμάκων που θα βοηθούν στον έλεγχο του βάρους. «Μια τέτοια προοπτική θα αφορούσε για παράδειγμα ένα φάρμακο το οποίο ενεργοποιεί την έκφραση του BDNF».

Σχολιάζοντας τα νέα αποτελέσματα η καθηγήτρια Σαντάφ Φαρούκι η οποία μελετά τη σχέση μεταξύ γονιδίων και παχυσαρκίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ανέφερε στο βρετανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο BBC ότι «τα γονίδια παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην παχυσαρκία, ρόλος που πολλές φορές υποτιμάται. Ποσοστό της τάξεως του 40%-70% στη διαφορά του βάρους μεταξύ δύο ατόμων οφείλεται στα γονίδια». Η καθηγήτρια προσέθεσε ότι η πλήρης απουσία λειτουργίας του γονιδίου BDNF έχει φανεί ότι οδηγεί σε σοβαρή παχυσαρκία, έσπευσε όμως να προειδοποιήσει ότι η μελέτη αφορούσε αποκλειστικώς ποντίκια καθώς και ότι η μετάλλαξη του γονιδίου που μελετήθηκε είναι πολύ σπάνια στον άνθρωπο.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Βρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν πως μια μεγάλη στεναχώρια επηρεάζει τόσο πολύ τον οργανισμό, ώστε εξασθενεί τους φυσικούς αμυντικούς μηχανισμούς του, παρέχοντας έτσι την ευκαιρία σε επικίνδυνα μικρόβια να του επιτεθούν και να τον αρρωστήσουν βαριά.

Το εύρημα εξηγεί περιπτώσεις ανθρώπων που αρρωσταίνουν βαριά ή και πεθαίνουν ακόμα όταν χάνουν τον/την σύντροφο της ζωής τους.

Αυτό συνέβη στην περίπτωση του διάσημου μουσικού Τζόνι Κας, ο οποίος πέθανε το 2003 από επιπλοκές του διαβήτη.

Ο Κας είχε χάσει τέσσερις μήνες νωρίτερα τη σύζυγό του Τζουν και οι συγγενείς του είχαν πει τότε ότι ο 71 ετών συνθέτης και τραγουδιστής δεν άντεξε τον θάνατό της.

Τώρα, ανοσολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ ανακάλυψαν ότι τα αυξημένα επίπεδα στρες και κατάθλιψης που προκαλεί η μεγάλη στεναχώρια, μπορεί να επηρεάσουν τη λειτουργία ενός είδους λευκών αιμοσφαιρίων, τα οποία λέγονται ουδετερόφιλα.

Τα ουδετερόφιλα είναι υπεύθυνα για την καταπολέμηση βακτηριακών λοιμώξεων, όπως η πνευμονία.

Οι επιπτώσεις της στεναχώριας σε αυτά είναι πιο έντονες στους μεγάλης ηλικίας ανθρώπους. Και αυτό, διότι μετά τα 65 ο ανθρώπινος οργανισμός χάνει την ικανότητα να παράγει μία ορμόνη η οποία μπορεί να εξουδετερώσει αυτή την αρνητική επίδραση.

«Υπάρχουν πολλές περιγραφές ζευγαριών που ήταν παντρεμένα επί 30 ή 40 χρόνια και όταν πέθανε ο ένας, ο άλλος τον "ακολούθησε" πολύ σύντομα. Ως φαίνεται, υπάρχει βιολογική βάση σε τέτοιου είδους περιστατικά», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τζάνετ Λορντ, καθηγήτρια Βιολογίας των Ανοσοκυττάρων και διευθύντρια στο Κέντρο Έρευνας της Υγιούς Γήρανσης του πανεπιστημίου.

«Οι άνθρωποι αυτοί δεν πεθαίνουν από το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς, αλλά από "διαλυμένο" ανοσοποιητικό, που επιτρέπει την εκδήλωση πάρα πολύ σοβαρών λοιμώξεων».

Η μελέτη

Τα ευρήματα βασίζονται σε αναλύσεις του ανοσοποιητικού συστήματος και των ορμονικών επιπέδων 48 υγιών εθελοντών ηλικίας 65 ετών και πάνω. Οι μισοί από αυτούς είχαν χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο μέσα στο τελευταίο 12μηνο.

Η αντιβακτηριακή δράση των ουδετερόφιλων στους εθελοντές που πενθούσαν βρέθηκε σημαντικά μειωμένη σε σύγκριση με αυτήν στους υπόλοιπους εθελοντές.

Επιπλέον, όσοι πενθούσαν είχαν και σημαντικά αυξημένα επίπεδα της ορμόνης του στρες, της κορτιζόλης, η οποία είναι γνωστό ότι καταστέλλει τη δραστηριότητα των ουδετερόφιλων.

Τη δράση αυτή της κορτιζόλης καταστέλλει μία άλλη ορμόνη, η DHEA– και η αλληλεπίδραση των δύο ορμονών είναι που επιτρέπει στο ανοσοποιητικό σύστημα να λειτουργεί φυσιολογικά, ακόμα και σε περιόδους πένθους.

Ωστόσο, η παραγωγή της DHEA μειώνεται με την ηλικία. «Ένα άτομο ηλικίας 70 ετών, παράγει το 10-20% της ποσότητας της DHEA που παράγει ένας 30άρης», εξήγησε η δρ Λορντ.

«Η έλλειψή της όμως δίνει την ευκαιρία στην κορτιζόλη να εξουδετερώσει τα ουδετερόφιλα κύτταρα, με συνέπεια να αποδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη η μεγάλη στεναχώρια για τους ηλικιωμένους».

Η ίδια ερευνητική ομάδα έχει ανακαλύψει ότι την ίδια ορμονική διαταραχή προκαλεί στους ηλικιωμένους και το κάταγμα του ισχίου, γεγονός που εξηγεί γιατί το περίπου 25% των ατόμων ηλικίας άνω των 80 ετών που παθαίνουν αυτό το κάταγμα, χάνουν μέσα σε ένα χρόνο τη ζωή τους.

πηγή: tanea.gr

Αξιολόγηση χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 

Από την έρευνα που έγινε σε 11 σημεία του κέντρου της Αθήνας, όπου παρουσιαζόταν υψηλή συγκέντρωση χρηστών (πιάτσες), προέκυψε ότι το 85% των χρηστών, που βρέθηκαν στις περιοχές έρευνας, δεν ήταν σε κανένα πρόγραμμα, ενώ μόλις το 15% ήταν ενταγμένοι σε θεραπευτικά προγράμματα.Λόγω της σημαντικής αύξησης που καταγράφεται στα κρούσματα μόλυνσης με HIV σε χρήστες ουσιών, ο ΟΚΑΝΑ ξεκινά τη δωρεάν διάθεση προφυλακτικών μαζί με σύριγγες, αρχής γενομένης από το κέντρο της Αθήνας. Αυτό αναφέρει σε έγγραφό του ο υφυπουργός Υγείας Μιχάλη Τιμοσίδη, απαντώντας σε ερώτηση της προέδρου της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Ντόρας Μπακογιάννη, για την ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων λοίμωξης HIV/AIDS μεταξύ των χρηστών το 2011. Λόγω της σοβαρότητας του θέματος, η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ προχώρησε στην έκδοση απόφασης με την οποία θα εντάσσονται κατά προτεραιότητα όλοι οι ασθενείς με HIV στις Μονάδες Υποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ, στην Αττική.